Perła w akcji

Powiedzenie – „Nie zna życia, kto nie służył w Marynarce”, można zupełnie spokojnie przełożyć na język motoskoczków dynamicznych i wówczas zabrzmi to tak – „Nie zna smaku porażki, kto nie ścigał się w Holandii”.

Wiadomo, Holandia, to niejako Mekka motocrossu, miejsce, gdzie torów jest pewnie tyle co boisk piłkarskich. Na każdych zawodach konkurencja jest ogromna i często trzeba walczyć na czasówkach o miejsce na maszynie startowej.
W tym sezonie nasza Asia postanowiła zaszaleć nieco w klasyfikacji Mistrzostw Holandii, a także spróbować sił w Międzynarodowych Mistrzostwach Holandii. Działają tam dwie federacje motocyklowe organizujące zawody motocrossowe. W Międzynarodowych Mistrzostwach Holandii mogą startować zawodnicy i zawodniczki z każdego kraju, zatem konkurencja jest ogromna. Dziewczyny z Holandii, Niemiec, Belgii, Francji marzą o tym by znaleźć swoje miejsce na maszynie. Startują aktualne mistrzynie i wicemistrzynie świata, a wśród nich również Asia Miller, zawodniczka Diverse Extreme Team. Od początku tego sezonu zajmuje w tym doborowym towarzystwie doskonałe miejsca. Podczas ostatniego weekendu zajęła 12 i 10 miejsce w swoich biegach i na pewno nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Tydzień wcześniej, mając holenderską licencję, startowała w Mistrzostwach Holandii, zajmując w silnie obsadzonej stawce 3 miejsce.
Asia startuje ciągle z nie zaleczoną kontuzją kolana i często kończy zawody z silnym bólem.
Leczenie rozpocznie się dopiero w połowie tego sezonu i pewnie dopiero na następny sezon Asia będzie w pełni sił.
Na razie jednak pokazuje się w Holandii z bardzo dobrej strony, a w Polsce będziemy mogli podziwiać jazdę Joanny Miller już w najbliższy weekend podczas Pucharu Polski w Olsztynie.

Asia podczas zawodów z numerem 15 i na 3 miejscu podium.

Czytaj więcej...

Maciek Zdunek wraca na tor

Tegoroczny sezon motocrossowy zapowiada się bardzo ciekawie. W czołówce naszych crosserów pojawi sie po dwuletniej przerwie zawodnik AMK Poltarex Człuchów - Maciej Zdunek. Dwa lata temu podczas treningu Maciek połamał obie ręce. Jedna zrosła się błyskawicznie, natomiast druga, mimo 3 operacji, ciągle nie była sprawna. Maciek już pogodził się z zakończeniem swojej kariery, kiedy podczas ostatniej, grudniowej wizyty kontrolnej u ortopedy okazało się, że druga ręka jest również w pełni zrośnięta i sprawna. Decyzja mogła być tylko jedna. Maciek, podobnie jak my wszyscy, za bardzo kocha się ścigać, by tak lekko zrezygnować z motocrossu. Ostatnie dwa lata, tak ze sportowego przyzwyczajenia utrzymywał dobrą formę. Mimo, że nie jeździł motocyklem, nie tracił kontaktu z wyścigami, bo jego syn Patryk rozpoczął swoje starty i z roku na rok jeździ coraz szybciej.

Wydaje się, że Patryk ma wszelkie szanse aby przeskoczyć swego utytułowanego tatę w ilości zdobytych tytułów, choćby dlatego, że zaczyna od klasy 65 ccm.

Natomiast Maciek ma dopiero 30 lat i może nie zostanie już Mistrzem Świata, ale w Polsce może do swej kolekcji dorzucić jeszcze sporo tytułów. Ostatnio jeździliśmy kilka treningów razem. Wprawdzie Maciek nie jest jeszcze w swojej dawnej dyspozycji ale jak przejeżdzał obok mnie, to mało mi hełmu z głowy nie zerwało. A ja też nie stałem w miejscu :-).

Myślę, że powrót Maćka na tor motocrossowy ma same zalety. Podnosi jakość naszego motocrossu, zmusza czołówkę do dalszego doskonalenia swojej jazdy, a kibicom dostarcza dodatkowych emocji. W środowisku trójmiejskich szoferów Maciej jest bardzo lubianą postacią. Mam przeczucie, że ten sympatyczny i znany z nieustępliwej walki na torze zawodnik, zdobędzie jeszcze nie jeden laur mistrzowski.

Pamiętajcie - jednym z aksjomatów EOracing jest " Motor leczy". Na przykładzie Maćka Zdunka widać najlepiej, że rehabilitacja pourazowa prowadzona na motocyklu daje najlepsze efekty.

Czytaj więcej...

Sylwek Jędrzejczyk w zespole UEM Enduro Team!

Miło nam donieść, że w ogłoszonym dzisiaj składzie juniorskiego zespołu Enduro mającego startować w całym cyklu Mistrzostw Europy znalazł się na pozycji rezerwowego szofera nasz kolega z KKM Kwidzyn - Sylwester Jędrzejczyk. A oto cały skład zespołu:
Roni Nikander (FIN) E1J-125 cc
Neil Catham (GB) E1J-125 cc
Arne Wiedmann (D) E2J-250 cc
Sylvester Jedrzejczyk (PL) - reserve rider
Sylwek wykazał się podczas testów dużymi umiejętnościami technicznymi, a także sporą wytrzymałością, bo jak już pisaliśmy, testy końcowe odbywały się w czasie deszczu, na trudnej, błotnistej nawierzchni. Status rezerwowego oznacza, że Sylwek będzie pierwszym do zespołu, jeżeli którykolwiek z jego pozostałych zawodników nie będzie mógł wystartować w jakiejkolwiek eliminacji Mistrzostw Europy. Trzymajmy zatem kciuki za Sylwka, niech przywiezie trochę punktów dla zespołu UEM Enduro Team.
Czytaj więcej...

Asia Miller i Diverse Extreme Team!

I stało się oczekiwano-niespodziewane. Asia stała się nie tylko naszą eksportową MX perłą, ale także zupełnie importową, a nawet narodową perłą popularyzującą motocross wśród szerszej grupy młodych ludzi. Z początkiem sezonu Asia została przyjęta do grupy Diverse Extreme Team, wspierającej i popularyzującej wszelkie ekstremalne dyscypliny sportu.

Jedyna dziewczyna w Diverse Extreme Team na sezon 2010, jedna dziewczyna startująca w Motocrossowych mistrzostwach Polski, na co dzień musi ścigać się z chłopakami bo nie zawodów dla dziewczyn. Ale jak sama mówi zupełnie jej to nie przeszkadza, a wręcz mobilizuje do treningu, w który musi wkładać więcej pracy aby być na poziomie swoich rywali. W tym roku wystartuje również w motocrosowych mistrzostwach Holandii kobiet i w mistrzostwach Europy. Na co dzień mentalnie i finansowo pomaga jej tata a w tym sezonie może też liczyć na wsparcie marki Diverse.

Więcej info na www.blog.diverseextremeteam.com

KWESTIONARIUSZ

Imię i Nazwisko: Joanna Miller

Pseudo, Nick: Asia

Data urodzenia: 01.06.1994

Jestem: jedyną w Polsce zawodniczką w Motocrossie

Motocross to dla mnie: całe życie.

Największe extreme w życiu: skok 27m

Największe marzenie: zostać Mistrzynią Świata w Motocrossie Kobiet

Moje ulubione miejsce na Ziemi: Tor motocrossowy

3 ulubione kawałki na moim iPodzie: Flo Rida ft Akon - Guaranee, Jason Derulo - In My Head, Lil Wayne ft The game - My life

Największy autorytet dla mnie to: moja mama

Jestem dumna z: dotychczasowych moich osiągnięć

Lubię: sporty extremalne

Nie lubię: kontuzji

Jeśli nie motocross: to nic innego!!!

W tym sezonie planuję: wystartować w Mistrzostwach Europy i Holandii Kobiet oraz starty w Mistrzostwach Polski w klasie MX2 Junior

Dotychczasowe osiągnięcia i wyniki: III miejsce w I rundzie Motocrossowych Mistrzostw Polski

fot. DiverseExtremeTeam
Czytaj więcej...

Sylwetka trenera

Wydaje mi się, że Mirka Kowalskiego znam od zawsze. Nic bardziej mylnego. Nie chodziliśmy razem do szkoły, nie wychowywaliśmy się na tym samym podwórku, nie graliśmy razem w piłkę. Mimo, że obaj pochodzimy z Gdyni i tutaj mieszkamy, to na siebie trafiliśmy przypadkiem, chociaż było to wiele lat temu. Takim przypadkiem jakim trafia na Mirka większość jego znajomych. Otóż, gdy pojawia się potrzeba szkolenia motocyklowego, wówczas niczym "deus ex machina" pojawia się Mirek. Wystarczy pomyśleć - przydałby się trener motocrossu, a już widać z daleka wielki biały camper Mirka z olbrzymim napisem KLASA na burtach. Po krótkiej chwili wysiada z niego Mirek i mówi z uśmiechem "no to co? ruszamy na rozgrzewkę po całej trasie". Przynajmniej tak to działa w Gdyni. W innych miastach Polski nie próbowałem, ale sądzę że może być podobnie.

Dzięki wspomnianej umiejętności materializowania się w miejscach, gdzie jeździ się motocyklami off road, Mirek Kowalski znany jest doskonale w całym środowisku zawodniczym sportu motocyklowego w Polsce. Myliłby się jednak ten, który sądzi, że praca szkoleniowca jest całym życiem Kowala. Jego pasją, hobby, fascynacją na całe życie pozostaje ściganie się motocyklem w terenie. Wiadomo, że najbardziej "wyścigowy" jest Motocross, więc jest ulubioną dyscypliną sportową Mirka. Nie zmienia to faktu, że Kowal jeździ wszystko, co tylko może. Nie macie pojęcia jak łatwo namówić go na wyjazd na zawody. Nawet te okręgowe. Jeżeli akurat ma wolny termin, to na pewno pojedzie i bez znaczenia na warunki pogodowe, będzie walczył do końca o jak najlepsze miejsce. W listopadzie poprzedniego roku jechaliśmy zupełnie towarzyski Country Cross w Strykowie. Mirek wystartował w klasie Licencja ( pomimo weterańskiego już wieku) i przez całe półtorej godziny biegu walczył nieustępliwie z Tomkiem Zychem, zawodnikiem znacznie młodszym i wcale nie wolniejszym od Kowala. Ostatnie zawody w sezonie, o przysłowiową pietruszkę, a Kowal szedł do odcięcia, tak jakby walczył o tytuł mistrzowski. Taki charakter. Mnie też to zdumiewa, ale Mirek nie uznaje półśrodków. Wygrana z nim to na pewno powód do zadowolenia, bo możecie być pewni, że dał z siebie wszystko. Ta twardość charakteru i nieustępliwość w walce pomaga mu podczas startów w rajdach Enduro, gdzie odnosi swoje największe sukcesy sportowe. Trzykrotny wicemistrz Polski w rajdach Enduro, tegoroczny Mistrz Polski w klasyfikacji Weteran, wielokrotny zespołowy mistrz i wicemistrz Polski. Jest również wielokrotnym zdobywcą Pucharu PZM w Motocrossie i jednym z trzech, wciąż startujących, najszybciej jeżdżących weteranów w Polsce.

Któregoś razu pytam się - Mirek, jak właściwie trafiłeś do tego sportu? Z miłości do motocykli - śmiejąc się odparł Kowal. W szkole sportowej grałem oczywiście w koszykówkę, no bo jaki sport miałem uprawiać mając prawie dwa metry wzrostu? Na osiedlu znałem się z chłopakami, którzy jeździli motocyklami. Tam poznałem znanego zawodnika trialu i enduro z GKM Bałtyk - Leszka Wikaryjczyka i od niego nabyłem swoją pierwszą rajdową maszynę marki WSK. Potem poszło już z górki. Za namową pana Wikaryjczyka zgłosiłem się do GAMK w Gdańsku i w 1982 roku moim pierwszym trenerem został Marian Zupa, obecny przewodniczący GKSM PZM. Początki były trudne i lata osiemdziesiąte wspominam jako okres zdobywania umiejętności zawodniczych i doświadczenia sportowego. Zmiana systemu gospodarczego PRL na wolnorynkowy po roku 1990 spowodowała duże perturbacje w sporcie motocyklowym. Kluby przestały w sposób istotny pomagać zawodnikom, a jednocześnie szerzej wkroczyła do Polski zachodnia technologia w postaci nowoczesnych i bardzo drogich motocykli wyczynowych. Pomyślałem sobie, że jak mam zostać w tym sporcie, to powinienem zająć się szkoleniem młodzieży oraz profesjonalną naprawą sprzętu. W 1992 roku ukończyłem kurs Instruktorów Sportu Motorowego i od tego roku prowadzę zajęcia szkoleniowe w szkole Motocrossu i Enduro w Gdyni.

Mirek Kowalski posiada rzadko spotykane umiejętności dydaktyczne. Wiem, bo sam powtarzałem podstawy tego sportu pod jego okiem. Spokojnie i w sposób bardzo zrozumiały potrafi wyjaśnić zachowanie się zespołu - motocykl i zawodnik. Bardzo szybko wyłapuje błędy popełniane przez zawodnika i eliminuje je poprzez system przemyślanych treningów. Do wychowanków Kowala należą między innymi wielokrotni mistrzowie kraju - Maciek Zdunek, Maciej Czyżowski, Bartek Chmielewski czy Piotr Król. Ostatni wychowankowie, którzy wspięli się na szczebel mistrzowski to Sebastian Knoff i Michał Łukasik. Szanse dołączenia do nich mają Joanna Miller i Dawid Konkol.

Forrest Gump bohater filmu Roberta Zemeckisa o tym samym tytule mówi: "Życie jest jak pudełko czekoladek. Nigdy nie wiesz co ci się trafi". Kowal jest idealną ilustracją tego powiedzenia. Obserwując życzliwe i optymistyczne podejście Mirka do życia, myślę, że na szczęście, tych słodkich czekoladek było znacznie więcej. Jeżeli naciągnie się Mirka na wspomnienia, to można usłyszeć wiele interesujących opowieści. Za najbardziej ciekawy moment swojej kariery uważa Mistrzostwa Polski Enduro z 1996 roku.

Jedziemy na ostatnie zawody sezonu w Czechach. Jacek Czachor był pewnym kandydatem na mistrza, ale i ja, i Jurek Mieloch mieliśmy także szansę. Zawody były bardzo ciężkie, jak to zwykle w Czechach bywa. Leje, błoto, trudna trasa. Czachorowi trafia się awaria iskrownika, a to otwiera szansę dla mnie na walkę o tytuł. Niestety moje moto także nawala, a problemy z głowicą nie dały się usunąć szybko. Łapię duże spóźnienie. Mistrzem Polski zostaje Jurek Mieloch, wicemistrzem Jacek Czachor, a mnie przypadł trzeci stopień podium. Do dzisiaj szkoda mi tego rajdu, ale taki jest sport.

Obecnie Mirek Kowalski jeździ w Grupie Zawodniczej Enduro Obsession Racing z Gdyni, a obecnym jego klubem jest SMK Krzeniów. Jest doskonałym mechanikiem motocyklowym i nigdy nie odmawia pomocy, nawet przez telefon. Mimo, że jego sylwetka budzi respekt, można śmiało podejść do Mirka podczas treningu czy zawodów. Pomoże, wyjaśni, wytłumaczy. Ludzkie panisko. Kowal po prostu da się lubić i z pewnością należy do najsympatyczniejszych postaci naszego sportu motocyklowego.

W tajemnicy powiem wam, że Kowal bardzo lubi swoje motocykle. Aby żyć z nim w przyjaźni wystarczy nie dotykać ich bez pozwolenia, a już na pewno nie stukać w nie swoim moto - tego Mirek naprawdę nie lubi. A jak będzie w następnym sezonie?

Chciałbym obronić tytuł Mistrza Polski Enduro Weteran i znaleźć się na podium Mistrzostw Europy Weteran. Szczególnie to drugie nie będzie łatwe, ale są szanse. Potrzebny będzie dobry budżet i odrobina szczęścia.

Zatem tego ci właśnie życzymy.
Czytaj więcej...

"Trzydziestka" Grzegorza Chorodyńskiego

W pojęciu "Sport motocyklowy" zawiera się bardzo szeroki wachlarz aktywności zawodniczej. Uprawiany jest na każdym poziomie umiejętności, praktycznie na każdym rodzaju motocykla i, co najciekawsze, w bardzo szerokim przedziale wiekowym. Wcale nierzadko możemy spotkać zawodników prawie pięćdziesięcioletnich jeżdżących całkiem sprawnie i wciąż osiągających sukcesy w swej kategorii wiekowej. W Polsce wiek weterana określa z grubsza granica 40 lat. Wśród całkiem sporej grupy startujących weteranów możemy spotkać nawet takich, którzy swą karierę sportową rozpoczęli właśnie po ukończeniu tego wieku. Są też tacy, którzy startują od wieku młodzika i mimo, że czterdziestkę przekroczyli już jakiś czas temu, to wciąż są w dobrej formie i wielu młodszych zawodników nie jest w stanie ich pokonać. Należy do nich z pewnością zawodnik kieleckiego klubu SELF - Grzegorz Chorodyński. Właśnie w sezonie 2009 minęło 30 lat startów Grzesia Chorodyńskiego. Z tej okazji sylwetkę naszego kolegi z rajdowych szlaków szkicuje Jarosław Ozdoba.

Czasem w wypowiedziach przedstawicieli młodszego pokolenia zawodników i kibiców rajdów Enduro można usłyszeć tezę, że Grzegorz Chorodyński jest w tym sporcie od... zawsze! Dużo w tym racji, gdyż w tym sezonie minęło dokładnie trzydzieści lat od debiutu Grzegorza w rajdach szosowo-terenowych, bo tak w tamtych czasach nazywano Enduro. Gdy zaczynała się wielka przygoda naszego bohatera z motocyklizmem, w naszym kraju panowały całkiem inne realia polityczno-gospodarcze. O takiej powszechności i dostępności wysokiej jakości wyczynowego sprzętu nikomu się nawet nie śniło. Pod koniec gierkowskiej " Przerwanej Dekady " szczytem marzeń nastolatków marzących o spróbowaniu sił w małym sporcie był motorower Jawa 50 typ 23 Mustang. Ci którzy nie mieli dostępu do takiego cacka ( jakkolwiek by to dziś nie zabrzmiało ) startowali w rozgrywkach ówczesnego Pucharu Polski, stanowiącego coś w rodzaju przedsionka wyczynowego sportu, na krajowej produkcji Komarach i Rometach. Grzegorz Chorodyński w pierwszym roku startów w barwach kieleckiego Młodzieżowego Domu Kultury, wywalczył najbardziej niewdzięczne miejsce na koniec sezonu, czyli czwarte. Ale za to Grzegorz i jego Komar zostali uwiecznieni na łamach Świata Młodych. Swoją drogą, to kto dziś pamięta tę harcerską gazetę ? Po tym, co by nie mówić, sukcesie Grzegorz znalazł się w kadrze Kieleckiego Klubu Motorowego. Po otrzymaniu stosownych uprawnień do kierowania motocyklem i zdobyciu zawodniczej licencji Grzegorz Chorodyński otrzymał z klubu pierwszy wyczynowy motocykl, czyli przystosowaną do Enduro crossową CZ 125 typ 511. W tamtych czasach terenerem zawodników KKM-u był ceniony zawodnik i szkoleniowiec, niestety już nieżyjący, Zenon Wieczorek. Ceniony i uznany w środowisku rajdowym popularny Zenek potrafił wskrzeszać talenty liczące się na krajowym, a także międzynarodowym podwórku. Pod jego opieką Grzegorz znalazł się w czołówce klasy 125. W kolejnym sezonie sfatygowaną CZ-kę zamienił na niegdyś kadrowego SWM 175. W tamtych czasach było to niczym skok w kosmos. Na włoskim jednośladzie ( dziś chyba tę markę pamiętają tylko najstarsi kibice tego sportu ) Grzegorz znów znalazł się w czubie klasy. Niestety, silnik SWM-a wyzionął ducha, a w tamtych czasach zakup nikasylowanego cylindra i odpowiedniego tłoka rozpatrywany był w kategoriach rzeczy nierealnych. W końcu były to czasy stanu wojennego... Nie pozostało nic innego jak przesiadka na Jawę 250 SDM, z racji polerowanego aluminiowego zbiornika nazywaną " srebrzanką ". Na tym motocyklu Grzegorz wystartował po raz pierwszy w eliminacjach Mistrzostw Europy rozgrywanych w 1984 roku w okolicach Jeleniej Góry. Na tych zawodach pokazał się z całkiem dobrej strony wykazując hart ducha i jadąc tak szybko na ile sprzęt pozwalał. Udany sezon zaowocował wejściem do grona klasy 250, będącej wówczas zgrupowaniem najlepszych naszych kadrowiczów jak choćby Ryszard Gancewski, czy Zbigniew Przybyła, i otrzymaniem nowej Jawy Enduro, co na jakiś czas usunęło trudności sprzętowe. W tym doborowym towarzystwie Grzegorz czuł się całkiem dobrze, udanie rywalizując z uznanymi gwiazdami polskiego Enduro. Mimo, że starty w rajdach stanowiły i stanowią jego największą pasję, to w latach osiemdziesiątych Grzegorz Chorodyński startował także w motocrossie w barwach kieleckiej Korony. I tam nie było najgorzej, aczkolwiek crossową CZ-ką przy japońskiej i austriackiej konkurencji trudno było o spektakularne sukcesy. Dla Grzegorza Chorodyńskiego rajdem, który mu najbardziej zapadł w pamięć , był ten, który kończył sezon 1990, rozegrany w Siemiatyczach. Na tych zawodach fatalnie " poszedł w kozły " jego klubowy kolega Robert Czuba. W efekcie: kilkukrotne otwarte złamanie ręki i fatalne złamanie nogi plus dotkliwe potłuczenie. Przy zwijającym się z bólu koledze zatrzymał się Grzegorz. Zawiadomił o wypadku obsługę najbliższego PKC-u i pozostał przy kontuzjowanym. Szanse na dobry wynik w klasie rozprysły się niczym bańka mydlana, ale w takiej sytuacji tego typu kalkulacje są po prostu nie na miejscu. Za ten czyn Grzegorz Chorodyński otrzymał Nagrodę Fair Play Polskiego Komitetu Olimpijskiego, co skwitował oczywistym stwierdzeniem: " Nie mogłem postąpić inaczej ". W latach dziewięćdziesiątych Grzegorz jeździł w barwach nowopowstałych klubów kieleckich, czyli KTM Novi, Świętokrzyskiego Klubu Motorowego i ostatnio KM Self. Pod koniec dekady kończącej dwudziesty wiek Grzegorz zasilił szeregi klasy Weteran. Okazało się, że tu jest niekwestionowanym królem inkasując kilkakrotnie w tej, wbrew pozorom, silnie obsadzanej klasie tytuł Mistrza Polski. Największym marzeniem zawodnika parającego się rajdami Enduro jest start w Sześciodniówce Motocyklowej. Marzenia mają to do siebie, że czasem się spełniają. Grzegorz Chorodyński wystartował w barwach zespołu KTM Novi Kielce w siedemdziesiątej dziewiątej edycji ISDE rozgrywanej w roku 2004 w okolicach jego rodzinnych Kielc. Ukończył tę imprezę, choć momentami było trochę trudno. Ale przecież Six Days to nie jednodniowy rajdzik okręgowy. Ostatnimi czasy Grzegorz zaczął mawiać, że chyba zakończy po trzydziestu latach karierę zawodnika. Nawet tak sobie wykombinował, że skoro w roku 2009 otrzymał numer 17, czyli taki jak w pierwszym sezonie startów, to po zdobyciu kolejnego tytułu Mistrza Polski może powiesić kask na kołku. Niestety, nie wyszło. Królem Weteranów został w pięknym stylu Mirosław Kowalski. A Grzegorz Chorodyński? Ma motywację do kolejnych startów, a tym samym do rozpoczęcia czwartej dekady w Enduro. Jeżeli na rajdowej trasie spotkacie Grzegorza Chorodyńskiego, to pozdrówcie go uniesioną ręką. Na pewno wam odpowie!

- tyle Jarek Ozdoba, który jako chyba jedyny w Polsce, pisze bardzo pięknie o historii Motocyklowych Rajdów Enduro, bohaterach i przegranych, a szczególnie barwnie przywołuje sportową rzeczywistość PRL-u. Z Grzesiem ścigam się już od kilku sezonów. Poznałem go jako nieustępliwego i twardego przeciwnika, zawsze jeżdżącego fair i zawsze gotowego do udzielenia pomocy czy to na trasie, czy na bazie rajdu. Weterani w sporcie motocyklowym pełnią rolę mentorów dla uzdolnionej sportowo młodzieży, ale także bywają przykładem właściwego poprowadzenia kariery zawodniczej oraz zdroworozsądkowego, uczciwego podejścia do, trudnego przecież, sportu motocyklowego. Taki właśnie jest Grzegorz Chorodyński. Koledzy z Enduro Obsession Racing życzą Grzesiowi kolejnych udanych sezonów w polskim Enduro oraz dużo zdrowia. W wieku weterańskim to ostatnie bardzo się przydaje :)

Enduro obsession Racing
Czytaj więcej...

Joanna Miller

Data urodzenia: 1.06.1994r

Wzrost: 171 cm

Pierwszy motocykl: Yamaha 85 ccm

Pierwszy start: Więcbork 17.09.2006r

Motocykl na sezon 2010: Honda CR 125

Cele sportowe: Starty w Mistrzostwach Polski MX Junior oraz w Motocrossowych Mistrzostwach Holandii Kobiet

Październik nie był miesiącem przyjaznym motocyklistom. Zimno, wietrznie, a na dodatek codziennie deszcz. Na szczęście sezon startowy był na ukończeniu, a właściwie dla mnie był już skończony. Drobna, aczkolwiek uciążliwa kontuzja ręki pozbawiła mnie możliwości startu w Romanówce. Po kilku dniach deszczów pokazała się jakaś pogoda, więc postanowiłem skontaktować się ponownie z moją niebieską fascynacją. Wsiadłem do auta, moto na pokład i jadę na łąkę. Tuż obok jest tor motocrossowy, ale po takich deszczach na pewno nie nadaje się do jazdy. Przejeżdżam wolno obok toru - pusto, mokro, same kałuże i błoto. Docieram na łąkę i znów zaczyna siąpić. Cóż, skoro już tu jestem... Ubrałem się, pojeździłem w deszczu jak należy, zmokłem, ale nie zmarzłem. Wiadomo, szybko po mokrej łące, to dużo frajdy i emocji. Jak już nie nadążałem przecierać gogli, spakowałem motocykl i wracam. Znowu przejeżdżam obok toru i, o dziwo, jedzie jeden samotny szofer. Aż zatrzymałem samochód. Deszcz pada całkiem mocno, błoto bryzga na wszystkie strony, a szalony crosser napędza się na najbliższą, około 15 metrową hopkę, gdzie na lądowaniu stoi olbrzymia kałuża. Leci dobrze, lądowanie, a właściwie wodowanie prawidłowe, otwarty gaz i napęd na następną górkę. O rany, kto to taki? Po numerach nie mogę poznać, bo całe zabłocone, po sylwetce wydaje mi się, że wiem ale upewniłem się dopiero gdy spojrzałem na depo. Tam, na deszczu przy samochodzie, stał Czesiu Miller i pilnował swojej córki Asi, która w takich fatalnych warunkach jechała regularną dwudziestkę tempem motocrossowym. Pomyślałem sobie wówczas - jeżeli ktoś ma odnieść sukces w tym sporcie, to musi to być Asia. Kto inny, będąc przy zdrowych zmysłach, wybrałby się w taka pogodę na trening?

Asię Miller poznaliśmy wszyscy ładnych kilka lat temu, gdy jako zupełny skrzat pojawiła się na treningach u Mirka Kowalskiego. Mijały tygodnie, miesiące, a Aśka była na każdych zajęciach. Zawsze skupiona, nie oczekiwała żadnej taryfy ulgowej. Oczywiście na początku musieliśmy uważać aby jej nie przejechać, ale robiła szybkie i widoczne postępy. Mijały kolejne sezony. Asia urosła, ale dalej trenowała z tym samym zapałem i samodyscypliną jak na początku. Mimo, że jeździła motocyklem 85 ccm, musiałem się mocno napocić aby nie dać się jej wyprzedzić na treningu. Nie trenowaliśmy razem zbyt często, bo Asia zdecydowanie preferuje Motocross, a my z EOracing, z zacięciem bardziej rajdowym, musieliśmy trenować często poza torem. Wreszcie w zeszłym roku przyszedł ten moment, gdy podczas wspólnego biegu treningowego Asia dojechała mnie i przez kilka kolejnych łuków zupełnie nie chciała się odczepić od mojego tylnego koła. Przepuściłem ją zatem, mając nadzieję zaczepić się na jej kole i dać jej posmakować tej presji jaką wywiera warczący na plecach motocykl. Ale gdzie tam, pojechała dziewczyna w siną dal i zostawiła mnie w stanie silnego osłupienia, bo uświadomiłem sobie w tym momencie, że ten niegdysiejszy skrzat jest po prostu szybszy.

Od tego czasu na naszych torach znajdzie się już całkiem spore grono osłupiałych. Dzisiaj to Aśka musi uważać aby mnie nie przejechać na treningu. Zawsze uprzejmie pokaże mi koło i gdy ma już dość miejsca odjeżdża bardzo elegancko uważając aby nie obsypać mnie za bardzo piachem spod koła. Asia Miller zaczęła już "kąsać" zawodników znacznie szybszych ode mnie. Powoli dobiera się do skóry swojego trenera. A jak szybko jeździ Mirek Kowalski, to pewnie wiecie. W końcu to Mistrz Polski Enduro Weteran i zdobywca III miejsca w Motocrossie Weteran.

Poza torem jest przesympatyczną nastolatką, w której życiu sport zajmuje sporo miejsca. Trenuje 4 razy w tygodniu na motocyklu, a oprócz tego dużo biega i odbywa zajęcia na siłowni. Jej obecnym trenerem jest wspomniany już Mirek Kowalski z Enduro Obsession Racing z Gdyni. Uczestniczy też w zajęciach specjalistycznych pod okiem Leona Giesbersa z Holandii. Posłuchajcie co Asia mówi o swoich startach:

"Jak na razie jestem jedyną dziewczyną startującą w Motocrossowych Mistrzostwach Polski. To, że startuję z chłopcami zupełnie mi nie przeszkadza, a wręcz mobilizuje do treningu. Jako dziewczyna muszę w treningi wkładać więcej pracy aby być na poziomie moich rywali. W szkole nie ma mowy o żadnej taryfie ulgowej. Jeżeli nawet ktoś wie, że startuję w motocrossie, to na pewno nie wie jak bardzo ciężki to sport i jakie reguły nim rządzą. Najbardziej wspiera mnie moja cała rodzina, choć wiedzą, że to sport bardzo niebezpieczny. Mimo to pozwalają mi robić to co kocham. Mimo, że w Mistrzostwach Polski startuję od 3 lat, nadal odczuwam taki sam stres jak podczas pierwszych zawodów. Jednak jak na tablicy pokaże się cyfra 5 sekund do startu, to skupiam się już tylko na bramce startowej i walce z moimi rywalami."

Jak dotychczas jedynym sponsorem startów Asi jest jej tata. Zawodnicy grupy Enduro Obsession Racing doceniając potencjał rozwojowy tej zawodniczki, uważają ją za największy talent kobiecego motocrossu w Polsce. Mimo, że Asia Miller nie startuje w rajdach Enduro czy Country Crossie, będziemy ją, w ramach naszych możliwości, wspierać w realizacji jej ambicji sportowych. Mamy nadzieję, że Asia Miller będzie wkrótce "eksportową" perłą polskiego motocrossu w Europie. Relacje z postępów i osiągnięć tej sympatycznej zawodniczki można śledzić na stronie www.eoracing.pl.

Zapraszamy do współpracy wszystkich, którzy zechcą wspomóc EOracing i Asię Miller w realizacji jej ambicji sportowych. W zamian, oprócz wielkich słów uznania, gwarantujemy także reklamę na nośnikach grupy EOracing. Kontakt na stronie internetowej.

Artur Łukasik
Enduro Obsession Racing
www.eoracing.pl
Czytaj więcej...